Dansen in de Pruikentijd

Op maandag 11 februari hadden we alweer een uitje; we gingen naar het Theatermuseum. De moeders van Léon, Manu, Shivar en Dorian en Cem gingen met ons mee; eerst met de tram en vanaf de Dam naar de Herengracht wandelen.

We werden welkom geheten in de ontvangstkamer door een mevrouw uit de Pruikentijd. Ze praatte een beetje Frans en deed op klassieke muziek een dansje. Later kwam haar dansmeester binnen om te controleren of ze het dansen al onder de knie had.

De groep werd vervolgens in tweeën gedeeld en elke groep kreeg een theaterjuf mee. We kregen een rondleiding door het museum, kregen uitleg over de kleding en etiquettte van vroeger en kregen te zien hoe er vroeger in de huiskamers van rijke mensen naar theater werd gekeken. We mochten ook zelf de decors van de huiskamertheatertjes veranderen. We leerden ook een dans; de ene groep een kring-dans, de andere groep een rijen-dans.

Natuurlijk moesten beide groepen hun geleerde dansen aan de andere groep vertonen, maar dan ook met kleding uit de Pruikentijd. Dus de jongens met een deftige rokjas en de meiden met een jurk en een (beetje) ingesnoerd lijfje. Topper was natuurlijk de pruik die iedereeen opkreeg. Dat zorgde voor een hoop hilariteit, maar maakte het wel écht. Hoewel het voor sommige kinderen érg lastig was om serieus te blijven, deden de meesten ontzettend hun best zich in te leven in hun rol en op een deftige en voorname manier te dansen. Mooie buiging maken, rechtop lopen, gezicht in de plooi; vooral Noah was er een kanjer in!

Hierna mochten we gelukkig weer uit de plooi; snel naar het Paleis op de Dam om in het zonnetje wat te eten en drinken. De standbeelden werden beklommen en zelfs de muren van het Paleis waren niet veilig voor de klimapen van groep 5. Helaas, er moest ook nog gewerkt worden, dus met de tram weer terug naar school. Ook dit was een heel geslaagd uitstapje geweest!

Zelfgemaakte verjaardagsappeltaart!

Op dinsdag 5 februari was de juf jarig en toevallig mochten we net op die dag op bezoek bij de kinderboerderij in de Pijp om appeltaart te bakken. De vader van Léon en de moeders van Chenomi, Annelie en Adrian gingen met ons mee. Jesse was helaas ziek en kon dus niet mee.

Bij de boerderij aangekomen mochten we eerst de kippen, eenden en ganzen eten geven. Wie durfde, mocht de beesten uit z'n hand laten eten. Met name de eenden konden best hard met hun snavel happen, bemerkte Manu. De grote kalkoen mocht niet uit de hand eten, die moest vanuit een bakje eten en dat ging zó hard dat Sam het bakje goed moest vasthouden.

Voor we naar binnen mochten, moesten we eerst eieren zoeken, nodig voor de appeltaart. Het leek wel Pasen, want overal waren eitjes verstopt. Ilias had direct in de gaten dat niet alle eitjes rechtstreeks uit de kippenbibsjes waren gekomen, maar dat er ook een aantal van Albert Heijn kwam; hoe was anders die stempel op het ei te verklaren?

Binnen begon de échte les, gegeven door juf San. Ze wilde van ons weten wat je allemaal nodig hebt om een appeltaart te bakken. We kwamen heel ver: meel, suiker, ei en boter voor het deeg en appel, rozijnen en kaneel voor de vulling. Maar nu moesten we zelf aan het werk; zélf meel maken, zélf boter maken, zélf appels schillen! San maakte 4 groepjes. Een groep mocht appeltjes van een houten boom plukken, de appels schillen en in schijfjes snijden. De andere groep mocht bij de nepkoe proberen te melken; voor de boter is melk nodig. De derde groep moest karnen; boter maken van melk door een fles rauwe melk heen en weer te schudden waarin een houten blokje ervoor zorgde dat het proces sneller ging. De laatste groep mocht meel maken van graan. Dat kon door het graan te pletten in een vijzel (zwaar en tijdrovend werk!) of door het in een molen te gooien waar de graankorrels door 2 maalstenen vermalen werden.

Het appels schillen en snijden ging erg goed, soms vond iemand het mesje slecht snijden, maar dat kwam omdat de verkeerde kant gebruikt werd. De appelboor werd ook gebruikt of iedereen er al járen ervaring mee had! Soms werd bijna een van de vingers gefileerd, maar gelukkig was er altijd iemand in de buurt die liet zien dat je ván je af moest schillen. Klokhuizen en schillen werden bewaard voor de beesten, o.a. voor de grote kevers.

Het melken lukte uiteindelijk bij iedereen. Het ging zo snel, dat de koe al gauw geen water meer gaf en ze bijgevuld moest worden. We hebben geleerd dat de melk in de uier (niet de uierS) zit en uit de spenen komt (bij koeien noemen we het geen tepels).

Bij het karnen kon er een ritmisch dansje gedaan worden om het eentonige van de beweging, heen en weer schudden, een beetje te verlevendigen. Er leek in de flessen niet veel te gebeuren, maar toen we later de flessen leeggoten door een zeef, bleken er inderdaad brokken boter ontstaan te zijn. De melk die overbleef was karnemelk en daarvan mochten we proeven. Mmm, volgens sommigen, yek, volgens anderen.

Het pletten van het graan in de vijzel bleek inderdaad spierballenwerk, met de molen ging het veel makkelijker en sneller. Na het malen moest het meel gezeefd worden zodat de grootste vliesjes, de zemelen, eruit gehaald werden.

De vier groepjes rouleerden zodat iedereen uiteindelijk alles een keer gedaan had. Na dit harde werken mochten we even buiten uitrazen of binnen naar de schildpadden, bijzondere kikkers of cavia's kijken.

De groep werd toen in vijf groepjes verdeeld om het deeg te maken. De zelfgemaakte boter en het zelfgemalen meel waren niet voldoende voor 3 appeltaarten dus er kwam ook wat meel en boter van de winkel bij. Een kind mocht het ei stuk tikken, een mocht de boter in stukjes bij het meel doen en daarna mocht iedereen om beurten gaan kneden. Drie groepjes mochten hun deeg in een bakvorm doen, 2 groepjes maakten slierten van het deeg voor de bovenkant van de taarten. De appels waren inmiddels gemengd met vanillesuiker, rozijnen en kaneel en daarmee konden de bakvormen gevuld worden. Ondertussen had een juf van de boerderij een klein appeltaartje voor Sam gemaakt zonder koemelk.

Wij gingen vervolgens naar school, net op tijd voor de overblijf. Daarna werd de juf nog verwend met heel veel leuke en lekkere cadeautjes en om 14.30 kwam Adrian's moeder met de nog warme appeltaarten (met kaarsjes!). Iedereen heeft gesmuld en de kinderen die niet van appeltaart hielden, hebben hun familieleden thuis laten smullen. Ook juf Marcia kreeg een stuk en ze vond het héérlijk!

Het was een heel geslaagde, gezellige, lekkere én leerzame ochtend geweest! Voor het bewijs neemt u een kijkje in het webalbum! De eerste foto is speciaal voor de mama van Léon :)

Sopropo!

De dag nadat Shivar ons had verteld over sopropo, nam hij een échte sopropo mee naar school. We mochten er aan ruiken en hij mocht zelfs doormidden gesneden worden. De juf had toen het leuke idee om de sopropo in plakjes te snijden en die weer in stukjes zodat iedereen die wilde, een stukje kon proeven. Shivar had al gewaarschuwd dat hij het niet zo lekker vond om rauw te eten, maar dapper stopten toch de meeste kinderen een stukje in hun mond. Mmm, lekker fris en knapperig leken de meesten nog in eerste instantie te denken, maar al gauw vertrokken de gezichten en werd er hard naar prullenbak en kraan gerend; helaas had de juf haar camera niet paraat, want het was een hilarisch gezicht. De juf nam zelf, dapper als ze is, natuurlijk ook een hapje en, nee, zo'n rauw stukje sopropo kon ook haar niet bekoren, oei wat bitter! Maar iedereen vond het wel erg leuk dat Shivar een, voor de meeste kinderen, onbekende groente had meegenomen. Nathaniël had ons nog een Surinaams vruchtje laten zien: een awarra, een klein oranje vruchtje, heel hard en rijk aan vitamine A!